وقتی پای ایران در میان است؛ ملت می‌ایستد
✍️ زینب هواسی | دفاع‌پرس
قدرت یک ملت را نمی‌توان فقط با تعداد هواپیماها، ناوها، موشک‌ها و تجهیزات نظامی سنجید؛ گاهی قدرت واقعی یک کشور را باید در اراده مردمی دید که در سخت‌ترین روزها، با وجود فشار و تهدید، حاضر نیستند سرنوشت کشورشان را به دست قدرت‌های بیرونی بسپارند.
آمریکا سال‌هاست از ابزارهای مختلف برای فشار بر ایران استفاده می‌کند؛ از تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سیاسی گرفته تا تهدید و تقابل نظامی. اما هرچه ابزارهای فشار متنوع‌تر شده، یک واقعیت همچنان پابرجاست: فشار خارجی لزوماً به معنای شکستن اراده یک ملت نیست.
اگر فشار از آسمان باشد، اگر تهدید از دریا باشد و اگر مسیرهای سیاسی، اقتصادی و حتی ارتباطی به ابزار فشار تبدیل شوند، باز هم ایران با ملتی روبه‌روست که تجربه جنگ، تحریم و بحران را پشت سر گذاشته و می‌داند استقلال و امنیت، هزینه دارد.
امروز ایران خود را برای هر سناریویی آماده کرده است؛ از دیپلماسی و مدیریت بحران گرفته تا آمادگی دفاعی و حفاظت از تمامیت ارضی کشور. این آمادگی به معنای جنگ‌طلبی نیست؛ یعنی کشور نباید غافلگیر شود و امنیت و منافع ملی نباید موضوعی باشد که بتوان آن را با فشار خارجی از ایران گرفت.
اما قدرت ایران فقط در تجهیزات دفاعی خلاصه نمی‌شود؛ بخش مهمی از قدرت ایران در مردم آن است.
این ملت، ملتِ روزهای آسان نیست. مردمی که در دفاع از کشور فرزندان خود را تقدیم کرده‌اند و با فرهنگ ایثار و شهادت زندگی کرده‌اند، تهدید را صرفاً با محاسبه ترس نمی‌سنجند. برای بسیاری از آنان، شهادت نماد اوج فداکاری در راه باور، میهن و دفاع از ارزش‌هایی است که به آن اعتقاد دارند.
همین تجربه تاریخی است که نشان می‌دهد نمی‌توان یک ملت را صرفاً با فشار و تهدید به عقب‌نشینی وادار کرد.
البته ایستادگی مردم به معنای نادیده گرفتن مشکلاتشان نیست. مردم ایران حق دارند از گرانی، فشار اقتصادی، مشکلات معیشتی و عملکرد مسئولان گلایه داشته باشند و این مطالبات باید شنیده و پیگیری شود. مطالبه‌گری از مسئولان، نه‌تنها در تضاد با دفاع از کشور نیست، بلکه بخشی از مسئولیت اجتماعی مردم است.
اقتدار ملی زمانی پایدار می‌ماند که قدرت دفاعی و دیپلماسی در کنار اعتماد عمومی، مدیریت درست و پاسخ‌گویی مسئولان قرار بگیرد. اگر از مردم انتظار ایستادگی داریم، باید در مقابل، برای زندگی و آینده آنان نیز برنامه داشته باشیم.
امروز ممکن است فشارها بیشتر شود، مسیر دشوارتر شود و طرف مقابل از ابزارهای بیشتری استفاده کند؛ اما سرنوشت یک ملت را فقط ابزارهای فشار تعیین نمی‌کنند.
ایران را نمی‌توان صرفاً با معادلات قدرت‌های بزرگ تعریف کرد؛ ایران، پیش از هر چیز، ملتی است که برای استقلال، عزت و حق تعیین سرنوشت خود هزینه داده است.
این ملت ممکن است گلایه داشته باشد، ممکن است اختلاف‌نظر داشته باشد، اما در بزنگاه‌های تاریخی، ایران و امنیت آن برایش مسئله‌ای جدی است.
ما ملتی هستیم که روزهای سخت را دیده‌ایم، جنگ را تجربه کرده‌ایم، هزینه داده‌ایم و فرزندان خود را تقدیم کرده‌ایم. بنابراین تهدید و فشار، هرچقدر سنگین باشد، به‌تنهایی نمی‌تواند تصمیم درباره آینده ایران را از خود ایرانیان بگیرد.
شاید روزهای پیش رو آسان نباشد؛ اما آنچه یک کشور را در برابر فشارها حفظ می‌کند، فقط قدرت نظامی نیست؛ امید، انسجام، عقلانیت، آمادگی، دیپلماسی و مردمی است که هنوز به آینده سرزمین خود باور دارند.
و شاید پیام امروز ایران همین باشد:
می‌توان ایران را تحت فشار گذاشت، اما نمی‌توان به جای ملت ایران برای آینده ایران تصمیم گرفت.
ما یک صدا پای وطن ایستاده ایم
